Bir yerde aşk fazlalaştı, derdi arttırdı mı orada ne Ebû Hanîfe bir ders verebilir, ne Şafîî.

Mesnevi-i Şerif, Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî

 “Ey kimse, âşıkların hayâtı ölmededir; latîfe-i Rabbânîyi gönül götürmenin gayrinde bulamazsın” 

Mesnevî-i Şerif, Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî

Ehl-i muhabbet indinde muhabbet, zühdün mukābilidir. Muhabbet nûr, aşk ise nârdır ki, mâsivâ ile olan alâkanın yanması ve yok olmasıdır. Tasavvufta, Allah’ın dışındaki her şey mâsivâ olarak telakkî edilmiştir. Dervişliğin esâsı sayılan mâsivâyı terketmekte, kalpten mâsivâ putunun değiştirilmesi, sevginin Allah üzerinde yoğunlaşması bu anlamda büyük önem arzeder. Çünkü, gönülde Allah’tan başka neyin sevgisi varsa onun sevgilisi, hattâ ilâhı odur, denilmiştir. Aşk sülûkünün nihâyetinde ulaşılan mertebe, “ahadiyet” mertebesidir. Bu mertebeye ulaşmak ise ancak nefsin ârızî sıfatlarını ve benlik duygusunu tezkiye etmekle olur. 

Fârız’ın Kasîde-i Tâiyye’sinde Seyr u Sülûk (Nâblusî Şerhi Bağlamında), Zeliha Öner

“O, para vermek cömerde lâyıktır; cân teslîm etmek ise âşıkın cömertliğidir.”

Mesnevî-i Şerif, Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî

Mesnevi-i Şerif, Mevlana Celaleddin-i Rumi

 Öyleyse aşk nedir? O bir yokluk denizi.

Aklın onu idrak etmede ayağı kırıktır...

Mesnevî-i Şerif, Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî