"aşkı nerden bilecek bir kerecik ölmeyen..."

I seni sensiz yaşamak 1

I serdar tuncer

*

Seni Sensiz Yaşamak 1

Mendiline aşk düşer kar bakışlı dağlarda

Gözlerinde buz yanar dilenciler şahının

Ceylanlar su başında susuzluktan ağlar da

Anlarsın türküsünü bir ömürlük ahımın

Mendiline aşk düşer kar bakışlı dağlarda

Elinden seni içmek avare bir yıldızın

Uyutmak uykuları kör geceler boyunca

İki büklüm dururken başucunda sonsuzun

Kapanmak secdelere geldiğini duyunca

Elinden seni içmek avare bir yıldızın

Rakseder dudağında bedensiz kelebekler

Aşk değil mi cevabı çıldırtan bilmecenin

Bir sen kaldı geride, o hala seni bekler

Özlemiyle güneş ağlar döneceğin gecenin

Raks eder dudağında bedensiz kelebekler

Zamansız vurgun yürür kuşların kanadına

Ay ışığı gülemez, kapanırsa kapılar

Dalgalanan ben olurum, denizlerin adına

Sende bir rüzgar eser, beni virane kılar

Zamansız vurgun yürür kuşların kanadına

Utanır kaldırımlar gözlerimin renginden

Yürüdüğüm boşlukta gölgem hatıra kalır

Bir an gelirki kalbim firar eder kalbinden

Güneş karanlığa kızar, gökyüzünden usanır

Utanır kaldırımlar gözlerimin renginden

Kardan adam öpmez ki çöllerin dudağını

Deliler sultanıyım, hüzne diyet ödeyen

Gökler niye yazmamış gözlerinin çağını

Aşkı nerden bilecek bir kerecik ölmeyen

Kardan adam öpmez ki çöllerin dudağını

Serdar Tuncer

*

(https://youtu.be/KmiTe3nr_Hs)

Âşıkların Nişânı

Bir adam vardı. Garip, kimsesiz bir adam. Bağ-bahçe işleriyle uğraşır, sebze-meyva yetiştirirdi. Şehir pazarı oldu mu, mahsulünü devesine yükler, satmaya götürürdü. Nehrin üstünde ki köprüden geçer, pazara gelirdi. Akşama kadar satabildiğini satar, satamadığını devesine yükler, evine dönerdi. Bir gün adamın devesi yavruladı. Artık pazara giderken yavru deveyi de yanlarına alıyorlardı. Köprüden geçerken yavru deve nehre yuvarlanıp öldü. Annesi orada feryat edip inlemeye başladı. Ne zaman o köprüden geçseler deve orada durur, feryat ederdi.

Adam devesinin haline üzülür, bu kadar figan ediyor, ciğerleri hasretten yandı, delindi derdi. Bir gün deve ortadan kayboldu. Köylü yükünü omzuna alıyor, pazara böyle gidip geliyordu. Bir zaman sonra devesini bir başka adamın yanında görünce sevindi, bu deve benimdir, dedi. Ama adam oralı olmuyor, devenin sahibi benim, diyordu. Münakaşa ettiler, anlaşamadılar. Mahkemelik oldular. Kadı efendi devenin gerçek sahibini anlamaya çalışıyordu. Köylü dedi ki: Benim devemin bir yavrusu vardı, köprüden düşüp öldü. Yavrusunun ardından öyle feryat ederdi ki ben ciğeri delinmiştir derdim. Deveyi keselim. eğer ciğeri delikse bu adam bana bir deve alsın, değilse ben ona bir deve alırım. Kadı efendi diğer adama baktı. Adam olur deyip kabul etti. Deveyi kestiler, baktılar ciğeri deliktir. Devenin sahibinin kim olduğunu anladılar.

Âşıkların ciğerleri de deliktir, mâşuk onları nerede olursa olsun, bilir tanır.

Satır Arası Hikâyeler, Serdar Tuncer